چرا یا سوسیالیسم یا بربریت؟
رزا لوکزامبورگ، مبارز بزرگ سوسیالیست، بیش از یک قرن پیش هشدار داده بود: «انتخاب نهایی بشر یا سوسیالیسم است یا بازگشت به بربریت». امروز، در قرن بیست و یکم، این جمله نه فقط یک شعار نظری؛ بلکه واقعیتی ملموس و هراسآور است. نظام سرمایهداری جهانی که بر پایه استثمار، رقابت بیپایان و انباشت ثروت در دستان اندک است، نتوانسته و نمیتواند بحرانهای ساختاری و ذاتی خود را حل کند. تضاد آشتیناپذیر میان نیروهای مولده و مناسبات تولیدی هر روز عمیقتر میشود. نتیجه این تضاد، نه صلح، عدالت و رفاه همگانی؛ بلکه نابرابری اقتصادی عظیم، فقر روز افزون، ظهور دوباره بربریت نظامی و فاشیستی، و تهدید حیات بر کره زمین است. تنها سوسیالیسم راهبرد آگاهانه و منطقی است که میتواند جایگزین این هرج و مرج شود. اگر برای بر اندازی امپریالیسم و کاپیتالیسم مبارزه نکنیم، اگر به سوی سوسیالیسم نرویم ، بربریت به اشکال مدرن و ویرانگرش بر جهان کاملاً مسلط شده و همه چیز را نابود خواهد کرد.
گفتمان سوسیالیستیمطالب رسیده
رزا لوکزامبورگ، مبارز بزرگ سوسیالیست، بیش از یک قرن پیش هشدار داده بود: «انتخاب نهایی بشر یا سوسیالیسم است یا بازگشت به بربریت». امروز، در قرن بیست و یکم، این جمله نه فقط یک شعار نظری؛ بلکه واقعیتی ملموس و هراسآور است. نظام سرمایهداری جهانی که بر پایه استثمار، رقابت بیپایان و انباشت ثروت در دستان اندک است، نتوانسته و نمیتواند بحرانهای ساختاری و ذاتی خود را حل کند. تضاد آشتیناپذیر میان نیروهای مولده و مناسبات تولیدی هر روز عمیقتر میشود. نتیجه این تضاد، نه صلح، عدالت و رفاه همگانی؛ بلکه نابرابری اقتصادی عظیم، فقر روز افزون، ظهور دوباره بربریت نظامی و فاشیستی، و تهدید حیات بر کره زمین است. تنها سوسیالیسم راهبرد آگاهانه و منطقی است که میتواند جایگزین این هرج و مرج شود. اگر برای بر اندازی امپریالیسم و کاپیتالیسم مبارزه نکنیم، اگر به سوی سوسیالیسم نرویم ، بربریت به اشکال مدرن و ویرانگرش بر جهان کاملاً مسلط شده و همه چیز را نابود خواهد کرد.
۱. سرمایهداری قادر به حل تضادهای خود نیست
در ذات سرمایهداری، تضادهای بنیادی وجود دارند. در حال حاضر، نیروهای مولده به حدی پیشرفت کردهاند که میتوانند برای تمام مردم جهان غذا، مسکن، درمان و آموزش فراهم کنند؛ اما مناسبات تولیدی سرمایهداری که مالکیت خصوصی بر منابع بزرگ و وسایل تولید برای سود و انباشت سرمایه در انحصار قشر کوچکی قرار داده، مانع این امر میشود. هر بحران اقتصادی، از بحران ۱۹۲۹ تا بحران مالی ۲۰۰۸ و رکودهای پس از کرونا نشان داد که نظام سرمایهداری نمیتواند از تکرار سقوطهای دورهای جلوگیری کند. طبق گزارش سال ۲۰۲۳ بانک جهانی، شکاف طبقاتی به بالاترین سطح در ۵۰ سال گذشته رسیده است. یک درصد ثروتمندترین مردم جهان، دو سوم ثروت جدیدِ خلق شده را در مالکیت خود دارند، در حالی که روزانه دهها هزار نفر به علت فقر و عدم دسترسی به خدمات صحی و درمانی میمیرند. فقر مطلق، قحطی و بیخانمانی کاهش نیافته؛ بلکه با تشدید جنگها و افزایش هزینههای نظامی، و بهخاطر تحمیل سیاستهای ریاضتی و خصوصیسازی تشدید شده است. نتیجه منطقی ادامه سرمایهداری نه «پایان تاریخ» فوکویاما؛ بلکه پایان تمدن انسانی و عقبگرد به عصر بربریت است.
۲. سوسیالیسم خودبهخود نمیآید؛ مبارزه لازم است
برخلاف تصورات احزاب چپ رویزیونیستی و تسلیم طلب، شکست پالیسیهای سوسیال دموکراسی در اروپا و غرب بهخاطر دنبالهروی از شعارهای اقتصادی نئولیبرالیسم مبتنی بر «بازار خود را تعدیل میکند» یا «فنآوری مشکلات را حل میکند»، سوسیالیسم خودبهخود از درون سرمایهداری متولد نمیشود. طبقه حاکم هیچگاه قدرت و ثروتش را داوطلبانه و به آسانی واگذار نمیکند. برای سوسیالیسم باید آگاهانه مبارزه کرد، سازمان داد، طبقه کارگر و زحمتکشان را متحد ساخت و قدرت سیاسی را به دست مردم سپرد. تجارب انقلاب اکتبر ۱۹۱۷، انقلاب چین ۱۹۴۹، کوبا ۱۹۵۹ و مقاومتهای امروز در برابر امپریالیسم نشان میدهد هر گاه جنبش سوسیالیستی تضعیف شده، نظام سرمایهداری با شدت بیشتری به استثمار و جنگ روی آورده است و بشریت را به عقب برده است.
۳. اگر سوسیالیسم نیاید، بربریت مدرن حتمی است
مصداق عینی بربریت امروز، احیای نازیسم و راست افراطی در قلب اروپا و آمریکاست. احزاب نئونازی و فاشیست در آلمان (AfD)، ایتالیا (Fratelli d’Italia)، فرانسه (جبهه ملی)، هالند و سویدن در آستانه به قدرت رسیدن هستند. سیاستهای ضد مهاجرتی ترامپ در آمریکا، دیوار مکزیک، جداسازی کودکان مهاجر از خانوادههایشان، و ممنوعیت ورود مسلمانان به آمریکا؛ تحریمهای کشنده بر کوبا و تحمیل گرسنگی بر کودکان و بیبرقی بر شهروندان کوبایی، همدستی با رژیم صهیونیستی اسرائیل در نسل کشی در غزه، همه نشانههای بارز بربریت میباشند. و در اروپا، تصویب قوانین سختگیرانه علیه مهاجرین کشورهای جنگزده در پارلمانها، غرق ساختن عمدی پناهجویان در دریای مدیترانه، لتوکوب و به گلوله بستن آنها از سوی پولیس مرزی اروپا، دیپورت دوباره شان به کشورهای جنگ زده و یا فرستادن آنها به کمپهای کار اجباری در لیبی و آفریقا، همه عین بربریتاند.
در همین حال، دستاوردهای دهها سال مبارزهِ جنبش کارگری همچو مزد مناسب، کاهش ساعت کاری، بیمه درمانی همگانی، آموزش رایگان، خدمات اجتماعی و عدم توسل به خشونت توسط پولیس در برابر اعتراضات کارگران، یکبهیک مصادره میشوند. دولتهای سرمایهداری در دهه ۱۹۷۰-۱۹۸۰ قوانین کار را شکستند، ساعت کاری را افزایش دادند، حقوق تقاعدی را کاهش دادند و خدمات صحی را خصوصی کردند و با مظاهره کنندگان مسالمت آمیز همچو سربازان دشمن در جبههی جنگ برخورد خشن صورت میگیرد. در ایالات متحده، ۴۰٪ مردم نمیتوانند هزینهی اضطراری ۴۰۰ دلاری را بپردازند. در بریتانیا، پس از برگزیت، میلیونها نفر زیر خط فقر زندگی میکنند. این یعنی بربریت اجتماعی، عقبگردی به سمت وضعیتی پیش از جنبشهای کارگری قرن نوزدهم.
۴. نسلکشی و فجایع انسانی: از هولوکاست تا غزه و افغانستان
بربریت سرمایهداری و امپریالیسم، تکرار هولوکاست را در اشکال جدید نشان میدهد. در گذشته، فاشیسم آلمانِ نازی قتلعام یهودیان، کولیها و کمونیستها را انجام داد. امروز، همان تراژدی توسط صهیونیسم و تحت حمایت آمریکا، فرانسه، جرمنی و بریتانیا در غزه و فلسطین تکرار میشود. از اکتبر ۲۰۲۳ تا می ۲۰۲۶، بیش از ۷۲,۷۶۰ فلسطینی کشته شده و بیش از ۱۷۲,۷۰۰ نفر دیگر زخمی شده اند که اکثریت این قربانیان را زنان و کودکان تشکیل میدهند؛ شفاخانهها، مکتبها و کمپهای پناهندگان بمباران شده و قحطی عمدی تحمیل شده است. این نسلکشی در برابر چشمان جهانیان و با وتوی آمریکا در شورای امنیت رخ میدهد.
علاوه بر این، امپریالیسم آمریکا از سلاحهای کشتار جمعی ابایی ندارد. در اگست ۱۹۴۵ با استعمال بمب اتم بر هیروشیما و ناکازاکی منجر به مرگ بیش از ۲۰۰,۰۰۰ انسان غیرنظامی شد. سپس، برای اولین بار، آمریکا در سال ۲۰۱۷ در ننگرهار افغانستان «مادر تمام بمبها» (GBU-43) را استفاده کرد که قدرت تخریبی آن کمتر از بمب اتم نبود. تحریمهای کوبا به مدت بیش از ۶۰ سال، تحریم کره شمالی، سوریه، ایران، ونزوئلا و اخیراً روسیه - که همگی محاصره اقتصادی، صحی و غذایی را سبب شدهاند - روشی آرام برای قتلعام کودکان و بزرگسالان است. سازمان ملل گزارش داده که تحریمهای آمریکا علیه کوبا در سال ۲۰۲۲ باعث کمبود ادویه جات و تجهیزات طبی شد و هزاران نفر جان باختند.
۵. قانون جنگل: پایان حقوق بشر و دموکراسی
در نظام سرمایهداری، قانون ملی برای طبقات پایین جامعه و قوانین بینالمللی فقط برای کشورهای ضعیف معنا دارد. ایالات متحده و متحدانش فیصلههای محکمه بینالمللی کیفری را نادیده میگیرند؛ حتی قاضیان این دیوان توسط آمریکا و اسرائیل تحریم و تهدید میشوند. فیصلههای مکرر شورای امنیت سازمان ملل - از جمله در مورد فلسطین، اشغال عراق و افغانستان - توسط آمریکا وتو یا نقض میشود. کسانی مانند سران نظامی اسرائیل، آمریکا و ناتو که جنگ میکنند، تجاوز میکنند و قتل عام به پا میکنند، نه تنها محاکمه نمیشوند؛ بلکه برخی از آنها مانند باراک اوباما که در زمان ریاستجمهوریاش حملات طیاره های بی پیلوت را در هفت کشور افزایش داد و نیروهای متجاوزش را در افغانستان به بیش از یکصد هزار نفر رساند، جایزه صلح نوبل دریافت کردهاند.
حقوق بشر، حقوق زنان و دموکراسی به سلاحی تبدیل شدهاند در دست قدرتهای بزرگ، برای سرکوب کشورهایی که مستقل عمل میکنند و از اطاعتِ آمریکا سرباز میزنند. تجاوز ناتو به یوگسلاوی (۱۹۹۹)، اشغال عراق (۲۰۰۳) و جنگ علیه لیبی (۲۰۱۱) همگی با شعارهای دروغین «حمایت از دموکراسی و حقوق بشر» توجیه شدند، در حالی که هدف اصلی دسترسی به منابع اقتصادی و نابودی دولتهای مستقل بود. رسانههای وابسته به الیگارشیها، مانند سیانان، بیبیسی، فاکس نیوز و وال استریت ژورنال حقایق را تحریف میکنند، اطلاعات غلط به مردم میدهند و جنایات دولتهای خود را پنهان میسازند.
بنابراین؛ انتخاب روشن است: یا برای سوسیالیزم و جهان عادلانه و بدون استثمار و جنگ مبارزه کنیم، یا شاهد بازگشت کامل بربریت، فاشیسم، نسلکشی و نابودی اکولوژیک باشیم. هیچ راه سومی وجود ندارد.
لطفا نظرات خود را با ما شریک سازید
مخاطبین گرامی برای برقراری ارتباط با اتحاد مبارزان سوسیالیست میتوانید با استفاده ازین فورم با ما در ارتباط باشید، سوالات و نظراتتان را با ما در میان بگذارید، با ما بیشتر آشنا شوید و گزارشات تصویری، صوتی و نوشتاری خود را برای ما ارسال کنید.